Legia, Mioduski, Kibice!

Legia wypadła, Mioduski napisał do Kibiców, że mu przykro. Stanowski napisał coś o Legii i Mioduski coś do Stanowskiego. A teraz Kibice Legii do Mioduskiego.

Legia, Mioduski, Kibice!

Nie jesteśmy konsumentami „produktu o nazwie Legia” i widzami, dla których zainteresowanie klubem kończy się w 90 minucie meczu. Dla nas Legia jest pasją i ważnym pierwiastkiem życia!

To najważniejsze słowa pisma SKLW i Grup Kibicowskich do Mioduskiego. Poniżej całość. Nie da się ukryć, że jest kłopot z „posiadaniem” klubu. No bo – teoretycznie – prywatny właściciel ma prawo robić ze swoim biznesem wszystko. Ma prawo prowadzić swój biznes chujowo. Jest kilka miejsc, gdzie dawniej były „fajne” lokale na przykład. Niektóre mają nowych właścicieli. Wiele z nich traci klientów lub całkowicie zmienia „grupę docelową” klientów. I nikt nie ma prawa narzekać bo to jest święte prawo rynku.

W przypadku klubu sportowego jest jeszcze aspekt historyczny i „moralny”…

Legia to „symbol” i – nagle – na skutek dziwacznych przekształceń własnościowych – ten symbol trafia w prywatne ręce. Dotyczy to zresztą nie tylko Legii. Trudno się z tym pogodzić.

Fakt, że „symbol” nagle dostał się w ręce osoby prywatnej jest czymś bardzo chujowym, jak wszystko co stało się po 1970 roku w Polsce!

Musicie z tym żyć! Będziecie musieli z tym żyć! Wy – wy młodzi będziecie musieli z tym żyć.

Dobrze wam tak!

Cieszcie się młodością, demokracją i dobrym jedzeniem! Cieszcie się tym, że możecie podróżować bez paszportów, że nie musicie gotować, bo jedzenie dostarczą wam czarni dostawcy.

Swoją drogą, jak można narzekać, że na boisku grają ludzie o innym kolorze skóry, skoro na ulicach to właśnie oni przywożą wam – młodym wasze jedzenie?

Dla porządku publikujemy cały list Kibiców do Mioduskiego.

Szanowny Panie Prezesie,

Nieco ponad półtora roku temu, w ostatniej kolejce fazy grupowej Ligi Mistrzów, Legia pokonała Sporting Lizbona. Każdy z nas miał wtedy poczucie, że klub w stulecie swego istnienia, znajduje się sportowo w takim miejscu na jakie zasługuje i rozwija się we właściwym kierunku. Później doszło do zmian, w wyniku których stał się Pan właścicielem Legii. Z Pańskich ust padały słowa o wielkiej Legii, o wchodzeniu klubu na wyższy poziom. Dziś wiemy, że jedyny wyższy poziom jaki nasz klub osiągnął pod Pana wodzą, to poziom absurdu.

Pomimo dochodzących do nas różnych głosów, że nie jest Pan merytorycznie i finansowo przygotowany do udźwignięcia przedsięwzięcia jakim jest prowadzenie klubu piłkarskiego, od początku dostał Pan od naszego środowiska czystą kartę. Wierzyliśmy, że otoczy się Pan rozsądnymi i kompetentnymi pracownikami i doradcami, a my dalej będziemy oglądali Legię poukładaną, ofensywną i walczącą w europejskich pucharach. Z bólem serca przełknęliśmy gorzką pigułkę, jaką były ubiegłoroczne porażki pucharowe z drużynami z Kazachstanu i Mołdawii. Ze zdumieniem i obawami przyjmowaliśmy informacje o zatrudnianiu na stanowisku trenera kolejnych dyletantów i amatorów, nieprzygotowanych do pełnienia tej kluczowej funkcji, a których kandydatury były gorąco popierane przez członka zarządu Tomasza Zahorskiego. Z niepokojem patrzyliśmy na zatrudnienie na stanowisku dyrektora sportowego Ivana Kepciji, powiązanego z niesławną rodziną Mamićiów – czego orędownikiem był również Tomasz Zahorski. Z zażenowaniem i coraz większym niepokojem obserwowaliśmy kolejne transferowe niewypały, sprowadzanie z Bałkanów towaru „piłkarzopodobnego” i coraz większą marginalizację roli Polaków w drużynie. Z drżącymi sercami czekaliśmy na zakończenie poprzedniego sezonu, kiedy przepłacane „gwiazdy” Legii, klubu z astronomicznym na polskie warunki budżetem, z trudem obroniły mistrzowski tytuł. Nie protestowaliśmy, biorąc Pana słowa za dobrą monetę. Na nasze, uwagi o widocznym gołym okiem braku planu, strategii, konsekwencji w działaniu, pogłębiającym się chaosie organizacyjnym w klubie i degrengoladzie sportowej, zapewniał Pan, że wie co robi. Ale margines zaufania i wiary w to co słyszeliśmy na spotkaniach z Panem, kurczył się. Apologia poszczególnych poczynań, decyzji i mitycznego jak się okazało planu, okazała się być jedynie wątłą fasadą, pustą piarowską wydmuszką i maską, za którą stoi niekompetencja i amatorszczyzna. Inni amatorzy z Luksemburga byli tymi, którzy tę maskę po prostu zdjęli.

Tegoroczna edycja europejskich pucharów, zakończona kompromitacją w meczach z drużyną złożoną z ludzi dla których piłka jest pasją i dodatkiem do życia zawodowego, jest kwintesencją owej amatorszczyzny i ignorancji, toczących od wewnątrz Legię pod Pańskimi rządami. Uprzedzając ewentualne zarzuty o chęć wpływu na politykę personalną czy model zarządzania klubem, mówimy jasno: nie jesteśmy konsumentami „produktu o nazwie Legia” i widzami, dla których zainteresowanie klubem kończy się w 90 minucie meczu. Dla nas Legia jest pasją i ważnym pierwiastkiem życia, zatem nie możemy dłużej pozostać obojętni patrząc na degrengoladę i destrukcję, jaką fundują nam dyletanci nie mający pojęcia o podstawach prowadzenia klubu piłkarskiego. O nic innego nam nie chodzi.

Jako ci którzy z pasji i serca, na dobre i na złe są zawsze z Legią, uważamy że mamy prawo domagać się rozpoczęcia zmian, które już teraz w naszym pojęciu są niezbędne i konieczne. Postulujemy więc:

– przedstawienie możliwie szczegółowej informacji na temat stanu finansów klubu, wraz z planem na jego dalsze finansowanie

– zatrudnienie kompetentnego prezesa i dyrektora sportowego

– zwolnienie Ivana Kepciji i Tomasza Zahorskiego oraz trenerów przygotowania fizycznego odpowiedzialnych za przygotowanie tzw. piłkarzy do sezonu, jako osób w dużej mierze winnych obecnego stanu rzeczy

Panie Prezesie, we wczorajszym liście do kibiców napisał Pan, że to co się stało nie może być niczym usprawiedliwione. Ale to Pan jest właścicielem i kluczową osobą w tym klubie, stąd siłą rzeczy to Pan jest też adresatem powyższego listu. Piłka nożna to w dzisiejszych czasach biznes. Rozumiemy to i wiemy też, że nie każde przedsięwzięcie jest skazane na szybki sukces. Ale klub z poziomu na którym się znalazł, przez ostatni rok stacza się po równi pochyłej ku przepaści. Zatem przypomnijmy, że biznes to także odpowiedzialność. Tę odpowiedzialność, w ramach swoich kompetencji i obszarów działania w klubie, na każdym odcinku tego upadku, ktoś powinien wziąć na siebie.

z poważaniem

SKLW i Grupy Kibicowskie

Udostępnij!

Dodaj komentarz